شیدایی
هستی در انتظار گام های تو بود که اگر نمی آمدی
همه انسانیت یک چیز کم داشت
و آن یک چیز، چیز کمی نبود نیمی از اساس کمالش بود.
دلم هوای دیروز را کرده
هوای روزهای کودکی را
دلم میخواهد مثل دیروز قاصدکی بردارم
آرزوهایم را به دستش بسپارم تا برای تو بیاورد
دلم می خواهد دفتر مشقم را باز کنم و دوباره تمرین کنم
الفبای زندگی را
میخواهم خط خطی کنم تمام آن روزهایی که دلم را شکستند
دلم می خواهد اینبار اگر معلم گفت در دفتر نقاشی تان
هرچه میخواهید بکشید
این بار تنها و تنها نردبانی بکشم به سوی تو
دلم میخواهد اینبار اگر گلی را دیدم
آن را نچینم
دلم میخواهد...
می شود باز هم کودک شد؟؟؟
راستی خدا !
دلم فردا هوای امروز را میکند؟؟؟
خدایا کمکم کن...اگر کسی با من ناراستی می کند، من با او راستی کنم.
اگر کسی رهایم می کند، من به او خوبی کنم. اگر از یکی کمکی خواستم و نکرد، وقتی او سراغ من آمد، من بخشنده باشم.
اگر یکی قهر می کند، من پیشش بروم. کمکم کن اگر یکی پیش دیگران بدی هایم را می گوید، همه جا خوبیاش را بگویم و اگر یکی به من خوبی می کند، درست تشکر کنم و اگر بدی هم می کند، فراموش کنم.
خدایا! کمکم کن موقع فرو بردن عصبانیتم؛ موقع آشتی دادن مردم، موقع دوست کردن آدمهایی که از هم دورند، موقع پنهان کردن بدی های دیگران، موقع مهربانی، موقع فروتنی و موقع خوشرویی، به قشنگی بنده های خوبت باشم؛ به زیبایی آنها باشم که از تو حساب می برند.
به چشمی اعتماد کن که به جای صورت به سیرت تو مینگرد...
به دلی دل بسپار که بسیار جای خالی برایت داشته باشد...
و دستی را بپذیر که باز شدن را بهتر از مشت شدن بلد باشد...
خودت رو دوست داشته باش. برای خودت دعا کن! برای خودت دعا کن که آرام باشی.
وقتی توفان می آید، تو همچنان آرام باشی.
تا توفان از آرامش تو آرام بگیرد.
برای خودت دعا کن تا صبور باشی؛
آنقدر صبور باشی تا بالاخره ابرهای سیاه آسمون کنار بروند و خورشید دوباره بتابد.
برای خودت دعا کن تا خورشید را بهتر بشناسی.
بتوانی هم صحبتش باشی و صبح ها برایش نان تازه بگیری.
برای خودت دعا کن که سر سفره ی خورشید بنشینی و چای آسمانی بنوشی.
برای خودت دعا کن تا همه ی شب هایت ماه داشته باشد؛
چون در تاریکی محض راه رفتن خیلی خطرناک است.
ماه چراغ کوچکی است که روشن شده تا جلوی پایت را ببینی.
برای خودت دعا کن تا همیشه جلوی پایت را ببینی؛ آخه راهی را که باید بروی خیلی طولانی است.
دام های زیادی در آن پهن شده است و باریکه های خطرناکی دارد؛
پر از گردنه های حیران و سنگلاخ های برف گیر است.
برای خودت دعا کن تا پاهایت خسته نشوند و بتوانی راه بیایی.
چون هر جای راه بایستی مرده ای و مرگی که شکل نفس نکشیدن به سراغ آدم بیاید،
خیلی دردناک است.
هیچ وقت خودت را به مردن نزن!
برای خودت دعا کن که زنده بمانی. زنده ماندن چند راه حل ساده دارد!
برای اینکه زنده بمانی نباید بگذاری که هیچ وقت بیشتر از اندازه ای که نیاز داری بخوابی.
باید همیشه با خدا در تماس باشی تا به تو بیداری بدهد.
بیداری هایی آمیخته با روشنایی، صدا، نور، حرکت.
تو باید از خداوند شادمانی طلب کنی. همیشه سهمت را بخواه و بیشتر از آن چه که به تو شادمانی
ارزانی می شود در دنیا شادمانی بیافرین تا دیگران هم سهمشان را بگیرند.
برای اینکه زنده بمانی باید درست نفس بکشی و نگذاری هیچ چیز ی سینه ات را آلوده کند.
برای اینکه زنده بمانی باید حواست به قلبت باشد.
پسرک پدربزرگش را تماشا کرد که نامه ای می نوشت.
بالاخره پرسید : پدربزرگ درباره چه مینویسید؟
پدربزرگش از نوشتن دست کشید و لبخند زنان به نوه اش گفت :
درباره زندگی مینویسم اما مهم تر از نوشته هایم مدادی است که با آن می نویسم
می خواهم وقتی بزرگ شدی مانند این مداد شوی .
پسرک با تعجب به مداد نگاه کرد و چیز خاصی در آن ندید .
اما این هم مثل بقیه مدادهایی است که دیده ام بستگی داره چطور به آن نگاه کنی.
در این مداد پنج خاصیت است که اگر به دستشان بیاوری ، تا آخر عمرت با آرامش زندگی می کنی .
صفت اول : می توانی کارهای بزرگ کنی اما نباید هرگز فراموش کنی که دستی وجود دارد که حرکت تو را هدایت می کند.
اسم این دست خداست .او همیشه باید تو را در مسیر اراده اش حرکت دهد .
صفت دوم : گاهی باید از آنچه می نویسی دست بکشی و از مداد تراش استفاده کنی.
این باعث می شود مداد کمی رنج بکشد اما آخر کار نوکش تیزتر می شود.
پس بدان که باید رنج هایی را تحمل کنی چرا که این رنج باعث می شود انسان بهتری شوی .
صفت سوم : مداد همیشه اجازه می دهد برای پاک کردن یک اشتباه از پاک کن استفاده کنیم .
بدان که تصیح یک کار خطا، کار بدی نیست.در واقع برای اینکه خودت را در مسیر درست نگهداری مهم است.
صفت چهارم : چوب یا شکل خارجی مداد مهم نیست ، زغالی اهمیت دارد که داخل چوب است .پس همیشه مراقبت درونت باش چه خبر است .
صفت پنجم: همیشه اثری از خود به جا می گذارد .بدان هر کار در زندگی ات می کنی ردی به جا می گذارد
سعی کن نسبت به هر کاری می کنی هوشیار باشی و بدانی چه می کنی .
داشتم تند تند راه میرفتم اما نگاهم به سنگفرش پیادهرو بود که حیاتی سبز در گوشه پیادهرو چشمامو نوازش کرد.
گیاهی سبز که از میون سنگها راه خودش رو به این دنیا باز کرده بود.
اینکه چطور این گیاه برای نفس کشیدن و اثبات بودن، خودش را از میان سنگهای سرد بالا کشیده و گرمی حضورش رو به رخ سردی سنگها میکشونه،
چیزیه که دلت میخواد همیشه تو ذهنت بمونه و به خودت بگی:
قد میکشم و بزرگ میشم. من اسیر سختی دلهای سنگ شده نمیمونم.
من راهی را به سوی نور، به سوی هوا پیدا میکنم. من نفس خواهم کشید.
اگر از کسی بدی دیدم، اگر زشتی دیدم، اگر نامهربونیها مثل سنگ سد راهم شدند،
بد نمیشوم و زشت نمیشوم.
من برای همیشه لحظههای زندگیام، قدرت اندیشیدن به نیکی و غرق شدن در نیک بودن را در درونم حفظ میکنم، بدون هراس از ربوده شدن این حس.
من آن حضور سبزی خواهم بود که اندک نگاهی به من، دلها را به تپش خواهد انداخت…
به روزها دل مبند روزها به فصل که می رسند رنگ عوض می کنند ...
با شب بمان شب گرچه تاریک است لیکن همیشه یکرنگ است ...
(دکتر شریعتی)
باشه خدا جون ... باشه ...
اینبارم هیچی نمی گم ... بخاطر تو بازم تحمل میکنم...
اما بدون این سختیهایی که رو دوشم گذاشتی تحمل زیادی می خواد...
اگه دست تو دستمو نگیره نمی تونم...
خداجون به بودنت نیاز دارم ... نیاز دارم بهت تکیه کنم و سکوت کنم...
لطفا باش... لطفا کمکم کن... لطفا تو بمون... لطفا تو مثل آدمای این دنیا ولم نکن...
گویند که خدا گناهان را ببخشد ... گیرم که ببخشد ز خجالت چه کنم؟
هرگاه در خلوت خودم به تو فکر میکنم از شدت شرمساری سرم به زیر می افتد ...
هرگاه به یاد پرده ای عظیم که بر عیبهای من کشیدی می افتم
هرگاه به یاد خوبیهایی که از من برزبانها جاری ساختی و من لایق آن نبودم می افتم
هرگاه به یاد نعمتهای فراوانی که به من بخشیدی و من باز ناسپاس بودم می افتم
هرگاه به یاد بلاهایی که با تمام گنهکاریم از من دفع کردی می فتم
و هرگاه به یاد می آورم که با تمام مهربانیت باز از تو گله مند بودم
در حالیکه تمام مشکلات از جانب خودم بود
عرق شرم سراسر وجودم را فرا می گیرد...
و آنگاه است که از شدت خجالت نمی توانم از تو چیزی بخواهم...
و باز وقتی به یاد پیمانهایی که یکی پس ازدیگری با تو بستم و همه را شکستم
حتی روی آنکه دیگر بار از تو عذر خواهی کنم را ندارم...
اما خدایا: من که جز تو کسی را ندارم که از او کمک بگیرم
و باز راهی جز این ندارم که با تمام گناهانم و با نهایت شرمساری روی به جانب تو آورم
و دست نیاز به سوی تو درازکنم...
و میدانم که کرم و بزرگواری تو از تمام گناهان من بیشتر است...
| Design By : Pichak |
